Marrakech – Marokko

Voila ben in Marrakech geraakt. Ik heb er ook kilometers voor moeten stappen, die baan is niet autostop-vriendelijk. Tot een blauwe Espace met Franse nummerplaat stopte. Ik dacht het al, tiens ik ken die wagen, dezelfde die me uit Fes een aantal kilometer verder heeft gebracht. Zalig, ruimte, en stoppen bij elke toeristische bezienswaardigheid met uitleg: een rozenwater-streek, een oud fort (Kabash) in Assouaria, eten met een panoramisch uitzicht, een lift over het fameus Atlas-gebergte, vele haarspeldbochten (we hebben de meeste plaatselijke taxi-chauffeurs toch ingehaald, ne).
En nu Marrakech… da’s binnengaan in een decor van een indiana-Jones film: overal slangenbezweerders (dansende brilslangen en andere soorten), muziek, dans, vol mensen,… En overal commercanten, wat de sfeer van India.
De geuren (uitlaatgassen, pis, stof,…), de vele kleuren, overal die muziek, het lawaai, gevaarlijk voorbijsnorrende bromfietsen, commercanten die aan je mouw trekken om hun winkeltje toch es te bekijken,…
En af en toe de rust met andere reizigers….
Groet
ReiN

Boumalne – Marokko

Wat is er ondertussen gebeurd? Midelt, mijn vorig berichtje… (waar 2 gasten op mijn vingers stonden te kijken). Maar toch om een idee te geven van mijn gastvrije gastheren. Hij is 4 dagen gaan werken, ik heb er een meegevolgd, waarbij hij de aansluiting op de riolering onder de aarden straat uitgroef, en heeft er in totaal 10 euro voor gekregen. In de mijn waar hij mineralen opgraaft, 5 meter diep, haalt hij soms 5 euro, soms 10, soms niks. Het is eigenlijk heel moeilijk van hun gastvrijheid te genieten.
Ik ben vertrokken over het Atlas-gebergte, naar de rand van de woestijn, waar het gebergte van steen langzaam naar zanderigere structuur verandert.
Hele convooien van Britten, Fransen of andere toeristen rijden met machtige, alles uitgeruste alle-terrein-wagens door de dorpen. Ze doorkruisen de woestijn, terwijl er ook bv kamelen zijn.
Grote duinen van overgewaaid zand liggen hier.
Er is hier eigenlijk ook verschrikkelijk veel water, hoewel het grondwaterpeil fameus zakt. Diepe open putten van denk 5 meter leggen een ondergronds netwerk van water bloot. Grote kans om er in te vallen als ge niet oppast.
Ik heb vannacht buiten geslapen op mijn matteke op het zand tussen de dadelbomen en doornstruiken (heel open begroeiing), de dauw heeft alles nat gemaakt (maar dat is eigenlijk geen probleem, want de brandende zon doet alles
snel drogen).
En al de kinderen komen bedelen achter een stylo…
PS Klaas ik denk dat ik al zo stink als de vorige keer…

Volgende keer zal ik proberen  er mijn eerste foto’s op te zetten…

groetjes
ReiN

Midelt – Marokko

Voila, het gaat snel.
Eergisteren nog in Fes, vandaag de Moyen Atlas over. Klein Zwitserland gepasseerd. Slaap in een buitenwijk, het verste huis van Midelt bij de gastvrije familie van Ehsain, een berber. Hij leert frans klappen. Klein, 2 kamers, zoals op Tv, eten op de grond op tapijten. eigenlijk heel arm. Moeder met tatouages op haar gezicht. 
Een zonsopgang om 6u die ik nog nooit gezien heb, zoveel kleuren!!! Gekleurde wolken die naar alle kanten draaien. Tegen de achtergrond van de besneeuwde toppen van het Atlas-gebergte.
Morgen lift ik dat gebergte over, naar Erachidea, een oase in de woestijn. De kloof van Ziz door.
We zien wel en we voelen het weer…
groetjes
ReiN

Fes – Marokko

Bestekes,
ben er weer.
Eerst en vooral zeggen dat al de oldtimers mercedessen hier goed zijn voor de taxi-markt. Mijn vorig mailtje naar Bart (de webmeester) en An, was geen gezond. Ik miste An fameus, wist niet goed wat gedaan en vooral viel in een junkie-stad en dat heb ik geweten. Ik wil nog steeds zoveel mogelijk met autostop doen (en het zal vanaf nu wel nodig zijn vrees ik).

Marokko. Het regende als een natte vettige welkom. In Sebta, dat is als ge Gibraltar oversteekt, da’s trouwens daar nog altijd Spaans, mocht ik meerijden met een medereiziger tot wat verder aan de echte grens. Niemandsland, vooral in die gietende regen en het was erbij nog slecht verlicht in den donkere. Langs alle kanten kwamen ongure typen ons paspoort vragen. Zij zouden het voor ons regelen. No way, ben geen beginneling meer. De douaniers waren even gaan eten.
Nadien opnieuw in die gietende regen, een taxi zoeken. Bij buitenlanders rieken ze geld. Onderhandelingen om kleddernat van te worden, ze vragen 3 keer zoveel.
Ik ben uit ons groepje onderhandelaars gestapt (zij deden verder) en heb een lift gevraagd. Simpel, ik kreeg ze. Meer nog, pas in Mdiq stopten ze (ik denk dat Mdiq nog wel op kaartjes te zien) bij een
chique hotel, ze betaalden de hotelkamer. Ik kreeg eten van de wachter, ‘t was een feestdag, he. Alle Marokko zag dat ze me een beetje mochten helpen want ik voelde me zo godverlaten verschrikkelijk alleen.

Maar ik moet het kort houden he. Om kort te zijn dus. Volgende dag, ik te voet verder. Twee mannen, één sprak van ‘Manneken Pis’ en ‘Me gieel Aantwaarpen mor nie me mau’, nodigden me uit om mee het einde van de Ramadan te vieren. Dat betekend veel pateekes enzo. Ik accepteer. Een paar families, maar dan naar de bergen, ook bij een paar families.
Maar in die bergen verbouwen ze het voornaamste exportproduct van Marokko. Ik weet er nu alles van, ik heb zelfs heel goede contacten, ken de truuken om het in te pakken enzo. Voor de dommeriken onder ons, hele velden vol Cannabis, Marihuana, …
Ketamma, de streek van de Cannabis. Ze werken met families, ieder zijn rol, sommigen verbouwen, sommigen transporteren. Ik kwam de verkopers tegen, de dealers, 2 vechtersbazen…
Heb in de bergen geslapen, tot hier geen probleem, maar de volgende dag nodigden ze, terug in Martil, tegen Tetouan, 2 kindhoertjes uit, 15 en 16 jaar oud. Ik was al gaan slapen, maar zoiets hoor je toch wel. Tevens had ik ook een zware diarree. Heb afgezien!

Nadien Chefchouen; een verademing ten opzichte van de vuile, vuilnisbelt van de junkiestad Tetouan is (jongeren ruilen hun Hasjies voor Coke en dat maakt de prostitutie). Chefchouen daarentegen is knap, proper. Kleine straatjes maar zo commercieel. Ik ben normaal een harde. Ik koop niks als ik niks wil. Ik betaal normaal het minimum, heb mijn reden, heb niet veel mee. Maar ‘k was wat ziekskes, he, van de diarree, gedeshydrateerd. Betekend hoofdpijn, geen eetlust, geen protten kunnen laten, wat misselijk. Alle ge kent dat wel bij een kater is dat bijna hetzelfde. Ik heb me laten doen. Het zijn daar berbers, ze verkopen daar tapijten, kruiden, oorbellen, enzo. Ik kan daar niks mee doen, dat kost ook veel te veel. Maar het zijn daar goeie verkopers. Ik heb er een pullover gekocht, voor die mannen te steunen, en kruiden voor het dubbele van de prijs, omdat An graag kruiden heeft. En ik kreeg er telkens een koppel oorbellen bij. Ze kunnen zo zielig kijken
als je niets koopt.
Maar zo nog een 10 dagen en ik kan niet meer eten of naar huis gaan. Smerige verkopers, me zo overtuigen in mijn zwakke plekken als ik wat ziekskes ben.

Maar vandaag heb ik weerwraak genomen. In Fes, ben al wat zuidelijker, is de grootste wirwar van straatjes met kraampjes, de grootste bazaar, Medina noemen ze dat hier, van de wereld zeggen ze. Ik heb er gans de dag rondgeslenterd, in enorm veel winkeltjes gaan kijken, … en ik heb niks gekocht. Niks, ge ziet ik ben een harde.

Ondertussen weet ik dat de visum voor Mauritanie aan de grens kan aangevraagd worden. Dat Senegal goed is om te zien, geen visum nodig heeft, en dat Mali ook de moeite is. Momenteel heb ik zoiets van; als ik noord-Afrika, de woestijn (Sahara) en een stuk van Zwart-Afrika heb gezien, ben ik dik tevreden.

Maar de goesting om te reizen die werkelijk onder nul is geweest is toch weer fameus gestegen.

Voila daarmee weet ge iets
ReiN

Tétouan – Marokko

Ik heb er zin in om thuis te komen, maar ga het toch nog wat volhouden.

Marokko begon anders heel spannend. Heb een trein en bus genomen van het vliegveld. ’s Avonds de overzetboot van Algerica, naar Sebta.

Misschien meteen bijzeggen dat ik nog niets opgedaan heb op Afrikaans grondgebied. Ik mag niet.
Eerst is er nog Spaans grondgebied. Met een betaalde taxi door een Hollandse Marokaan, naar de grens in de gietende regen, daar staan tal van bedelaars te graaien naar uw paspoort om te helpen. Het begint al.
Dan de eindeloze onderhandelingen met de taxi-chauffeurs omdat het een feestdag is, einde van de Ramadan. Ik besluit uit ons groepje buitenlanders weg te gaan en vraag het aan een aantal Marokkanen. Het is donker en de regen is verschrikkelijk nat. Ik rij mee, ze betalen mij een hotelkamer.

’s Morgens ga ik te voet. ik besluit 12 km te voet te doen naar Tetoaun, er zit uiteindelijk toch een liftje in. Bij Tetoaun doen 2 mannen me stoppen en nodigen me uit de families te bezoeken. Ik ben erop ingegaan, het was wel fijn.
De bergen in waar cannabis gekweekt wordt. Veel geleerd over die streek maar vannacht heb ik een zware diarree gehad, wil ook weg van Tetauon, zij hadden kindhoertjes uitgenodigd voor hen. Ze zijn naar ‘t schijnt wel vroeg doorgegaan.

Denk dat ik het zeker geen 3 maanden zal uithouden, zit ook vast met visa. Ik kan niet uit Marokko weg, vrees ik. Het avontuur trekt me uiteindelijk toch minder

De stad in Marokko doet me ook heel fel aan Pakistan denken. Overal blokken huizen in lichte kleuren, bergachtig, straten vol met beesten, kinderen, … Het zou allemaal heel pittoresk kunnen zijn, moest het niet zo kazzerevol vuil liggen, overal plastiekzakjes, dode dieren, plastiek, etensresten, stank,… en dan de allesoverheersende geur van de diesel. Armoede, geen voorziening, …. iedereen moet overleven.

xxx