Midelt – Marokko

Voila, het gaat snel.
Eergisteren nog in Fes, vandaag de Moyen Atlas over. Klein Zwitserland gepasseerd. Slaap in een buitenwijk, het verste huis van Midelt bij de gastvrije familie van Ehsain, een berber. Hij leert frans klappen. Klein, 2 kamers, zoals op Tv, eten op de grond op tapijten. eigenlijk heel arm. Moeder met tatouages op haar gezicht. 
Een zonsopgang om 6u die ik nog nooit gezien heb, zoveel kleuren!!! Gekleurde wolken die naar alle kanten draaien. Tegen de achtergrond van de besneeuwde toppen van het Atlas-gebergte.
Morgen lift ik dat gebergte over, naar Erachidea, een oase in de woestijn. De kloof van Ziz door.
We zien wel en we voelen het weer…
groetjes
ReiN

Fes – Marokko

Bestekes,
ben er weer.
Eerst en vooral zeggen dat al de oldtimers mercedessen hier goed zijn voor de taxi-markt. Mijn vorig mailtje naar Bart (de webmeester) en An, was geen gezond. Ik miste An fameus, wist niet goed wat gedaan en vooral viel in een junkie-stad en dat heb ik geweten. Ik wil nog steeds zoveel mogelijk met autostop doen (en het zal vanaf nu wel nodig zijn vrees ik).

Marokko. Het regende als een natte vettige welkom. In Sebta, dat is als ge Gibraltar oversteekt, da’s trouwens daar nog altijd Spaans, mocht ik meerijden met een medereiziger tot wat verder aan de echte grens. Niemandsland, vooral in die gietende regen en het was erbij nog slecht verlicht in den donkere. Langs alle kanten kwamen ongure typen ons paspoort vragen. Zij zouden het voor ons regelen. No way, ben geen beginneling meer. De douaniers waren even gaan eten.
Nadien opnieuw in die gietende regen, een taxi zoeken. Bij buitenlanders rieken ze geld. Onderhandelingen om kleddernat van te worden, ze vragen 3 keer zoveel.
Ik ben uit ons groepje onderhandelaars gestapt (zij deden verder) en heb een lift gevraagd. Simpel, ik kreeg ze. Meer nog, pas in Mdiq stopten ze (ik denk dat Mdiq nog wel op kaartjes te zien) bij een
chique hotel, ze betaalden de hotelkamer. Ik kreeg eten van de wachter, ‘t was een feestdag, he. Alle Marokko zag dat ze me een beetje mochten helpen want ik voelde me zo godverlaten verschrikkelijk alleen.

Maar ik moet het kort houden he. Om kort te zijn dus. Volgende dag, ik te voet verder. Twee mannen, één sprak van ‘Manneken Pis’ en ‘Me gieel Aantwaarpen mor nie me mau’, nodigden me uit om mee het einde van de Ramadan te vieren. Dat betekend veel pateekes enzo. Ik accepteer. Een paar families, maar dan naar de bergen, ook bij een paar families.
Maar in die bergen verbouwen ze het voornaamste exportproduct van Marokko. Ik weet er nu alles van, ik heb zelfs heel goede contacten, ken de truuken om het in te pakken enzo. Voor de dommeriken onder ons, hele velden vol Cannabis, Marihuana, …
Ketamma, de streek van de Cannabis. Ze werken met families, ieder zijn rol, sommigen verbouwen, sommigen transporteren. Ik kwam de verkopers tegen, de dealers, 2 vechtersbazen…
Heb in de bergen geslapen, tot hier geen probleem, maar de volgende dag nodigden ze, terug in Martil, tegen Tetouan, 2 kindhoertjes uit, 15 en 16 jaar oud. Ik was al gaan slapen, maar zoiets hoor je toch wel. Tevens had ik ook een zware diarree. Heb afgezien!

Nadien Chefchouen; een verademing ten opzichte van de vuile, vuilnisbelt van de junkiestad Tetouan is (jongeren ruilen hun Hasjies voor Coke en dat maakt de prostitutie). Chefchouen daarentegen is knap, proper. Kleine straatjes maar zo commercieel. Ik ben normaal een harde. Ik koop niks als ik niks wil. Ik betaal normaal het minimum, heb mijn reden, heb niet veel mee. Maar ‘k was wat ziekskes, he, van de diarree, gedeshydrateerd. Betekend hoofdpijn, geen eetlust, geen protten kunnen laten, wat misselijk. Alle ge kent dat wel bij een kater is dat bijna hetzelfde. Ik heb me laten doen. Het zijn daar berbers, ze verkopen daar tapijten, kruiden, oorbellen, enzo. Ik kan daar niks mee doen, dat kost ook veel te veel. Maar het zijn daar goeie verkopers. Ik heb er een pullover gekocht, voor die mannen te steunen, en kruiden voor het dubbele van de prijs, omdat An graag kruiden heeft. En ik kreeg er telkens een koppel oorbellen bij. Ze kunnen zo zielig kijken
als je niets koopt.
Maar zo nog een 10 dagen en ik kan niet meer eten of naar huis gaan. Smerige verkopers, me zo overtuigen in mijn zwakke plekken als ik wat ziekskes ben.

Maar vandaag heb ik weerwraak genomen. In Fes, ben al wat zuidelijker, is de grootste wirwar van straatjes met kraampjes, de grootste bazaar, Medina noemen ze dat hier, van de wereld zeggen ze. Ik heb er gans de dag rondgeslenterd, in enorm veel winkeltjes gaan kijken, … en ik heb niks gekocht. Niks, ge ziet ik ben een harde.

Ondertussen weet ik dat de visum voor Mauritanie aan de grens kan aangevraagd worden. Dat Senegal goed is om te zien, geen visum nodig heeft, en dat Mali ook de moeite is. Momenteel heb ik zoiets van; als ik noord-Afrika, de woestijn (Sahara) en een stuk van Zwart-Afrika heb gezien, ben ik dik tevreden.

Maar de goesting om te reizen die werkelijk onder nul is geweest is toch weer fameus gestegen.

Voila daarmee weet ge iets
ReiN

Tétouan – Marokko

Ik heb er zin in om thuis te komen, maar ga het toch nog wat volhouden.

Marokko begon anders heel spannend. Heb een trein en bus genomen van het vliegveld. ’s Avonds de overzetboot van Algerica, naar Sebta.

Misschien meteen bijzeggen dat ik nog niets opgedaan heb op Afrikaans grondgebied. Ik mag niet.
Eerst is er nog Spaans grondgebied. Met een betaalde taxi door een Hollandse Marokaan, naar de grens in de gietende regen, daar staan tal van bedelaars te graaien naar uw paspoort om te helpen. Het begint al.
Dan de eindeloze onderhandelingen met de taxi-chauffeurs omdat het een feestdag is, einde van de Ramadan. Ik besluit uit ons groepje buitenlanders weg te gaan en vraag het aan een aantal Marokkanen. Het is donker en de regen is verschrikkelijk nat. Ik rij mee, ze betalen mij een hotelkamer.

’s Morgens ga ik te voet. ik besluit 12 km te voet te doen naar Tetoaun, er zit uiteindelijk toch een liftje in. Bij Tetoaun doen 2 mannen me stoppen en nodigen me uit de families te bezoeken. Ik ben erop ingegaan, het was wel fijn.
De bergen in waar cannabis gekweekt wordt. Veel geleerd over die streek maar vannacht heb ik een zware diarree gehad, wil ook weg van Tetauon, zij hadden kindhoertjes uitgenodigd voor hen. Ze zijn naar ‘t schijnt wel vroeg doorgegaan.

Denk dat ik het zeker geen 3 maanden zal uithouden, zit ook vast met visa. Ik kan niet uit Marokko weg, vrees ik. Het avontuur trekt me uiteindelijk toch minder

De stad in Marokko doet me ook heel fel aan Pakistan denken. Overal blokken huizen in lichte kleuren, bergachtig, straten vol met beesten, kinderen, … Het zou allemaal heel pittoresk kunnen zijn, moest het niet zo kazzerevol vuil liggen, overal plastiekzakjes, dode dieren, plastiek, etensresten, stank,… en dan de allesoverheersende geur van de diesel. Armoede, geen voorziening, …. iedereen moet overleven.

xxx

Redondo – Portugal

We zijn in de buurt van Redondo, Portugal. Een klein dorpje op het landgoed van mijn neef, die 10 jaar geleden hier is komen wonen bij Sandra.
De vlucht van An, mijn verschrikkelijk lief reisgezelschap, is geboekt. Maandagochtend vertrekt ze vanuit Malaga.

Lisabon – Portugal

Gisteren nog onverwacht een verrassende avond gehad.  Een Peruviaan, 2 Angolezen, 2 Italianen en een ongelooflijk lieve uitbaatster van een restaurantje “Treasure Land” vlak aan het kasteel van Lissabon. Allemaal muzikanten, zalige muziek, goeie babbels,… met een typisch Afrikaanse visstoofpot en nadien weerom een zalig dubbelbed bij de uitbaatster.
Vandaag al lezend en spelend de dag doorgebracht, ons restaurantbezoek van gisteren is terugbetaald. Nog 20 euro en we komen even rijk terug. Even heeft een Portugese “danser” geholpen tijdens het spelen: buikdans, turnoefeningen, rondjes met de fiets op de muziek en zang …
Vanavond gaan we terug naar het restaurant, spelen en babbelen… morgen Redondo -als we Joris, Reins neef, kunnen bereiken-.

Nog altijd het beste
groetjes
An en ReiN